|
In onderstaande brief kunt u lezen, hoever
mensen gaan in hun zoektocht naar een Maltezer en Bernersennen hond. Ik heb
deze twee mensen mogen leren kennen in hun zoektocht. Twee geweldige
mensen, met een ongelofelijke doorzetting vermogen om een lieve huisgenoot
te vinden. Regelmatig heb ik nog contact met Mw. de Vries en hoor dan hoe
het gaat en welke avonturen ze meemaakt met Fleur. En ja, natuurlijk is het
belangrijk dat je op een bepaalde tijd rekening moet houden met je eigen
leeftijd en het nemen van een huisdier. Maar, ook mij kan iets overkomen en
daarom is het ook belangrijk voor iedereen om afspraken te maken, wat
als......
Mijn hartelijke
dank voor jullie brief,
Tinie Bolman
De
zoektocht naar een Maltezer
“Mam, neem jij nog een hondje als
je stopt met al je activiteiten?” vroeg mijn zus aan mijn moeder. We waren
met z’n drieën in het Amstelhotel en vierden mijn moeders 72e
verjaardag en mijn 37e. Nou mijn moeder wist het allemaal nog
niet wat ze wilde als ze het in december wat rustiger aan ging doen. Bij mij
ging een lichtje branden. Net besloten mijn internationale baan op te geven
en een nieuwe Nederlandse baan gevonden. Ik ging minder uren werken en zou
ik dan eindelijk die Bernersennen hond kunnen nemen als ik meer thuis was?
Mijn zoektocht begon, vaak in
aanwezigheid van mijn moeder. Hondenbeurzen bezocht, rasvereniging benaderd,
op internet gezocht. Wat mijn moeder alleen in het begin nog niet wist, was
dat ik parallel aan mijn zoektocht ook voor haar bezig was; het vinden van
een Maltezer. Ik heb het haar uiteindelijk natuurlijk wel moeten vertellen
omdat ze inmiddels op wachtlijsten stond.
Het vinden van een goede Maltezer
was nog niet zo gemakkelijk als je het kaf van het koren moet scheiden.
Eerst nog levend met het idee dat het via de rasvereniging wel zou lukken,
bleek al snel dat veel mensen de fokkers zelf benaderen en er weinig over
bleef om via de rasvereniging aan te bieden. Voor de Maltezer kwam ik maar
bij twee fokkers uit waar ik een hondje van wilde hebben, het kon allemaal
niet dichterbij. Een fokker in Groningen, een fokker in Limburg en als klap
op de vuurpijl mijn Berner werd vlak bij Den Helder.
Ik had niet zo veel haast, wilde
eerst m’n baan een tijdje uitproberen en was er pas klaar voor in 2003. Dit
kwam goed uit met de fokker en ik stond als eerste op de wachtlijst wat mij
een tamelijk grote kans gaf. Voor mijn moeder was het anders. Ik wilde het
hondje in december en we stonden als 3e op de lijst. Mijn moeder
werd in deze hele zoektocht ook steeds enthousiaster en ze was al gezwicht
en zich aan het voorbereiden op de komst van een hondje. Mijn moeder moet
altijd even een tijdje aan het idee wennen en vindt mij dan te snel gaan in
dingen. Maar elke keer dat ik belde om te kijken hoe het was, was het hondje
nog niet zwanger of wel zwanger maar natuurlijk nog niet duidelijk hoeveel
puppies er zouden komen. Ik maar hopen dat er zoveel mogelijk hondjes
zwanger zouden zijn en er een puppy voor ons tussen zou zitten.
Wanhopig omdat het ernaar uitzag
dat we geen hondje zouden hebben, zijn we zelfs naar aanleiding van een
advertentie in een hondenblad naar een fokker gegaan. Wat waren we achteraf
blij dat we dat niet gedaan hebben! Want korte tijd later belde Tinie dat ze
een puppy voor ons had en we konden Fleur vlak voor de kerst 2002 halen.
Mei 2003 kwam mijn hond en de 1e
tijd samen is echt niet de makkelijkste geweest. Florka (Berner) dacht met
Fleur (Maltezer) te kunnen spelen toen ze aankwam, maar Fleur was toen ruim
een kg en Florka was met 8 weken al 8 kilo. Fleur terughoudend, Florka
dominant. Het heeft de relatie tussen mijn moeder en mij wel eens onder
spanning gezet als ik Florka weer aan de lijn moest houden of we weer
gestresst bij elkaar zaten wat er nu weer ging gebeuren. Met elkaar nog op
puppycursus gegaan en nog een vervolgcursus gedaan. We dachten dat het
allemaal wel zou helpen, maar het heeft wel even geduurd totdat we rustig
konden zitten en niet meer continue onze aandacht op de honden hoefden te
houden. Het uitvechten van een machtsstrijd met een dergelijk verschil in
grootte kun je naar mijn idee niet alleen door de dieren laten bepalen.
Sommige hondengedragstherapeuten vonden van wel (want ook die had ik gebeld)
maar ik vreesde het ergste. We moesten ze maar alleen laten en als we thuis
zouden komen zou het wel bepaald zijn. We hebben dat niet gedaan en we
hebben daar zeker geen spijt van.
Ik weet niet waar het keerpunt
heeft gelegen, maar uiteindelijk gaan ze prima samen.
Florka zit nu netjes te wachten
totdat Fleur haar schoteltje eten op heeft, want daarna mag ze het
schoteltje van Fleur aflikken en schoonmaken. Een grappig gezicht. We gaan
met elkaar op vakantie en komen uiteraard bij elkaar over de vloer. Als m’n
moeder en ik samen de stad in moeten, blijven ze gezamenlijk bij mij thuis
en komen ze braaf naast elkaar voor het raam als we thuis komen.
We zijn inmiddels alweer ruim 3
jaar verder dat we samen zijn en we zouden het niet meer anders willen!!!
Mw. de Vries en
Inge van Rossum
|
